Niet gek, maar te gek!

Angst voelen is een prima bezigheid. Het is een vooroordeel wat er voor in de weg kan staan. Maak het maar niet bespreekbaar. Menig heeft er een mening over. Wat nu precies een vooroordeel kan zijn. Nee, in plaats van kun je bedanken en de tijd gebruiken om te voelen. Als dit gek klinkt, kan dat kloppen. Zo dacht ik vroeger ook. Tot ik het te gek vond worden. Passief de puls van het hart aanschouwen. Kijken of, en hoe het op gaat laaien. Al is het subtiel, dan is het ook prima. Face your fears, zeg maar. Hoe erg kan het zijn? Naast de sensatie als sensatie te zien. Een genot. Wat van het erge een detail maakt. Geniet van je lichaam. Het is er op zo'n moment. In het hier nu. Vragend om aandacht. Om alles opzij te zetten en het beestje te verzorgen. Als we een druk leven hebben kan dit in weg staan. Waar je zelf achter hebt te komen. Ik had er ooit geen oor naar, angst. Ik drukte het weg met drugs, geloof en what not. Door tijd te vullen met doelen, niet tevreden met hoe het is. In de waan van een zelfbeeld. Wat niet genoeg was zoals het is. Al is zo'n beeld niet noodzakelijk om te leven. Wat nu anders is. Met zeeën van ruimte en tijd afwezig, wandelt het de dag door. Niet op iets uit. Gewoon, in mijn sas. In een flow. Wat anders is, dan je zult verwachten. Eerst laat je symbolisch de trappers los van de fiets waarop je van A naar B ging. Om er vervolgens achter te komen dat het zo saai niet is. In tegenstelling. In de jaren vol drukte had ik het minder aangenaam en was er eerder een saai moment, dan wanneer je grondig onderzoekt waar dit allemaal vandaan komt. Waarom ik bezig zal willen met een of ander zelf en dus de extra's: van een sociaal leven, ambitie en vreugde tot ontevredenheid, depressie en in dit geval angst. Niet in de zin van het doorvoelen ervan, maar het geloof er in. Dat het van mij is en iets over me zegt. In het begin kan het wennen zijn, maar hak de associaties door. Ontdoe je aan gehechtheden. Stel vragen of doorzie de verhaaltjes, welke opkomen. Berust er anders in een welke voldoet. Zoals de angst voor de dood, versus tig andere ideetjes. Welke anders gepaard gaan met thema's en personen die er niet zijn. Plus jou. Jij, die als gedachte de boel kan bedriegen. Of jij, als gedachte. Niet meer, niet minder. Een verschijning. Niet de realiteit. Een mening. Gek genoeg kan het te gek voelen als de nodige afstand er is, tot hoe de massa er over denkt. Wanneer er ruimte is om diep te gaan met jezelf. Niet bang om diep te blijven. Bereid om eindeloos dieper te gaan. Zonder de neiging terug te moeten naar de kudde. Waar angst onbespreekbaar kan zijn. Draai het roer om en voel de emotie. Wat een slechte naam heeft gekregen. Een taboe beslaat. Een oordeel krijgt. Vandaar dat een mening zo makkelijk is, versus het geduld om deze opzij te zetten. Om het hart met twee handen vast te pakken. Zo de pomp te voelen, welke angst verspreidt. Ligt angst over je lichaam bezaait? Is het erg? Keer het eens om. Wees dankbaar. Het maakt niet uit waar het vandaan komt. Als je nog in die fase zit, geef een ander dan eens flink de schuld. Als het lukt jezelf of iets. Dit is namelijk zo'n beetje norm onder de bevolking. Schuld toekennen en verantwoordelijkheid zien in dingen, die er niet zijn. Doe het en doe het goed. Des te eerder dat je achter je oor kan krabben van, 'waar ben ik mee bezig? Hoezo ben ik, iets of een ander verantwoordelijk voor mijn gevoel, waar toch al geen controle over is? Wie ben ik eigenlijk om er mee bezig te zijn, als er zich nu een gevoel aandient?' Hoe lang wil je in de rook wapperen, van de emotie welke eronder brand? Je kunt je handen ook warmen aan het vuur. Ontdek het gevoel, in plaats van er een verhaal van te maken. Angst voelen is een prima bezigheid.

Ontgoochel me

Wie voor mij kiest, kiest voor een teleurstelling. Al is het in de droomwereld nog altijd iets, waar ik dan aan vast kan denken te houden. Ook voor wie voor me kiest, lijkt het tenminste nog iets. Er valt iets voor te zeggen, een worst-case scenario. Wat ik natuurlijk niet echt voorstel. Wat dan weer een teleurstelling is. Maar niet heus. Hoe teleurstellend het ook is, een echte teleurstelling heeft nog te worden ontdekt. Gevoelens verschijnen net als gedachten. Het blijft een mening waar het over gaat. Anders gezegd is het geen feit, als teleurstelling en wie ik ben, om een gevoel voor te stellen. Wat uitkomt, toch? Wie wil er nu daadwerkelijk met een rot gevoel leven? In schijn is een teleurstelling te overzien. Het kan bedroeven, maar er is een mogelijkheid om het anders te bekijken. Hoe overwoekerd de kijk ook is, met wat overheerst. Al moet je er even doorheen, en mocht de dood er geen einde aan maken, dan is er de kans om de domper te doorzien. Al dan niet te voorzien van een andere kijk. Kijk, tegenvallen doet het leven toch. Mocht je er in geloven en verwachtingen plaatsen. Na enige pech kan de frustratie een vrucht afwerpen. Niet dat het zo werkt, dat een inzicht komt omdat dit of dat. Er is wederom geen garantie. Waar een teleurstelling goed op gaat. Laat het tot een fiasco lopen. Spijt? Verzin je zelf. Net als de anticlimax na de climax, is ook een orgasme een gewaarwording van wat het eigenlijk niet is. Want, wat is het? Wees eerlijk. Wie het lekker vindt, gaat toch op onderzoek? Of blijf je liever als een zuigeling aan de borst hangen? Te bang om van moedermelk naar een beker melk te gaan? Om vervolgens zelf als beeldsprekende melk in boter te veranderen. Wat dan weer een teleurstelling is, in dat ik het uit de duim zuig. Ik kan moed inspreken voor wie het nodig acht, maar er ook minder doeken om winden voor wie het echt wil weten. Laat het een uit boeken gehaalde spreuk zijn, wat het intellect wellicht bevredigt, maar de waarheid niet streelt. Des te teleurstellender het is, des te minder teleur ik raak. En ik teleur raak. In de zin dat ik het vast weet te pinnen. Als het een dartbord voorstelt, raak ik het met geen pijl. Het stierenoog lacht me zelfs uit, zo teleurstellend ik er voor sta. Een strop vindt me te min om in te hangen, voor de strop waar ik me in bevind. Hoe ik als tegenslag na tegenslag mezelf wegschrijf, mag komisch getint zijn. Niet dat er geen wrange smaak aan vooraf gaat. Het mag net zo dubbel zijn, als niet. De ondertoon is echter zwaarder van stof, dan de humor. Al is deze nog zo tof. Een boom kan worden geknuffeld, niet zonder de wortels, welke deze aard. Een lelijk gezicht niet waarderen, maar de mooie kant wel? Ik ga je teleurstellen. Ik zuig het bloed onder je nagels. Naja, niet echt natuurlijk. Wat dan weer een teleurs-  -sst, yo! st. Het is al goed, maar in vredesnaam, waar heb je het over? Ik wil slapen. Ja, lekker dan. En ik ontwaken. Niet dat het zal lukken. Jeej, een teleurstelling. Maar hé, meedromen met jou? Nee, dank je. Ga dan mislukken in dat ontwaken van je. Laat me slapen, alsjeblieft. Ik kies voor jou en bepaal zelf of je een teleurstelling bent, oké? Dan moet ik je toch teleurs-  -sst. Klep. Ik wil slapen. Maar- Nee, dan stel je je maar teleur. Ik moet slapen. Waarom? Geen vragen. Slapen. Wat een teleurstelling ben jij, zeg. Al kan dit weer niet echt zo zijn. Het blijft een droom waar ik het over heb. Een andere kijk voor de teleurstelling in dit verhaal zijn misschien tomeloze tuimelingen. Met een blik op oneindig en Slapen! Ja, slapen, ja. Eindelijk geen teleurstelling. We zijn het beide eens. Een teleurstelling is als slapen. Tijd om te ontwaken dus. Ontgoochel me maar.

In tellie gensie kwo sjent

Zit er in een 'ie kuu' ook niet gewoon een 'ik'? Niet qua uitspraak, waarin het al dicht bij elkaar ligt, maar in wie met een intelligentiequotiënt (IQ) rondloopt. Wie een IQ bezit. Wie een IQ eigen is. Wie zich een waarde toekent door middel van een test en welke in relatie tot andere waarden heeft te bestaan, waarbij de cijfers ervan op diens beurt aan anderen worden toegekend en gezamenlijk worden gezien voor waar. Het klopt niet, eh, als je er zo naar kijkt. Even tussen neus en lippen door blijven we het bevestigen. Doen we alsof het bestaat. O, omdat het een algemeen aanvaarde term is, iedereen kent het zo'n beetje, dan zal het wel? Ga je er bij stilstaan, dan komen de vragen. Hoezo een getal? Is dit niet wat schools? Waar zit het overigens, boven de amygdala of meer richting de prefrontale cortex? Say: eye Spell: map Say: ness In andere woorden, wees eerlijk. Er in geloven houdt in dat je wil, dat het er is. Wat het geen feit maakt. We doen er makkelijk over, gaan ervan uit dat het echt is, maar ondertussen... Je zult zeggen dat wie genoeg IQ heeft, er voor uit komt dat er eigenlijk geen IQ is. Wat je dubbelzinnig genoeg een cijfer kan geven en intelligentiequotiënt kan noemen, maar uiteindelijk de dromer overtreft in dat wie ontwaakt er doorheen ziet. Wie er aan het einde van de dag geen geloof aan hecht. Wie zo nodig meldt dat het gebakken lucht is. Laat staan zo essentieel is als een boterham, glas water of hap lucht. Wat je ook kan onderzoeken of dat het waar is. Voor het gemak, en gezien het nogal ingewikkelde woord, gaat het nu over het intelligentiequotiënt. Of niet. Wat het werkelijk is, heb ik geen idee van. Ik kan er in geloven, dit deed ik ook, maar dat telt niet. Ik heb geen bewijs dat het zich ergens in de hersenen bevindt. Ik kan het weglaten. Het leven kan zonder. Het tegenovergestelde met basisbehoeften. Welke nu niet aan bod zijn. Of er in een 'ie kuu' ook niet gewoon een 'ik' zit, is een hint om het begrip niet te verbloemen met een aura van aanzien of iets. Zonder 'ik' geen 'ie kuu'. Geen ego, geen onderste rij kaarten. Geen kern, geen poot om op te staan. Het kan intelligent zijn om deze 'ik' een licht toe te werpen. Om dit als opdracht in een IQ-test te verwerken. Het gaat over vlug vatten, nietwaar? Probeer de ik-gedachte van ons te vatten. Te pakken te krijgen. In plaats van dat je er aan onderworpen bent, om het te zien verschijnen. In de zin dat je niet echt bepaalt wat je denkt. Laat maar zien hoe je over je gedachten heerst. Wie heeft de macht en hoe uit zich dit? Het is de vraag hoe vrij onze wil is. Hoe komt het dat intelligentie geen geloof is, maar een feit? Ondanks dat het een geloof is, geen feit. Een uitdaging verzinnen kunnen we. Ruimtelijk inzicht oefenen is een prima tijdverdrijf. We zijn zelfonderzoek daarentegen verlegen. Wanneer een intelligent iemand er aan toe is, gaat hij of zij eerlijk met zichzelf aan de gang. Dan kijkt deze wie de ruimte inziet. Wie de opdrachtgever is. Wie er in intelligentie gelooft. Ik kan er niet omheen dat juist als de bal voor het doel ligt, een schot uit blijft. Dat we elk moment onze intelligentie op onszelf los kunnen laten, maar liever bezig zijn met hetgeen eromheen. Dat bij een onderwerp van vlug vatten, er van alles vlug gevat wordt, behalve waar het om draait. Teleurstellend? Nee. Dan zal ik in mezelf hebben te geloven als een ik zijnde die zich teleur kan stellen, intelligentie heeft en anderen waant in wie ik een IQ zie. Wat nader niet waar blijkt te zijn. Het is eerder lachwekkend. Flip de buis aan en zoek een programma over dit gelijknamige onderwerp om je niet in te houden.

A worst-case scenario

Een partner, de lekkerste seks en ook nog eens liefde? Het lijkt me leuk. Toch heb ik liever de niet leuke dingen eerst. De angst. De leegte. The sadness of life is this The emptiness that we try to fill with every conceivable trick of the mind.                                       Jiddu Krishnamurti Wat ik anders vul met een partner, de lekkerste seks en liefde. Eerst de fata morgana van eenzaamheid. Het doorvoelen van en daarbij de gedachten erover loskoppelen. Denken is prima, maar het zit uiteindelijk in de weg om te voelen. Ik heb zo vaak dezelfde soort angst beschreven, dat ik me vraag of het waar is. Voelen it is. Ik ga niet bezig met wat ik waarom voel. Of als ik wel aan het beschrijven ben, ga ik eens ontdekken hoe het voelt. Niet wat, maar hoe een emotie beweegt. Waar bevindt deze zich? Hoe kan ik het me verbeelden? Hoe pulseert het hart erbij? Wanneer is het angst, en wanneer is bijvoorbeeld woede de boventoon voeren? Wie leest dit nu? Een enkeling, gok ik. Op de meeste plekken in de samenleving, is er geen plek voor. Het contact met een emotie is intiemer, dan de intiemste vriend of vriendin. Net zoals alcohol, of andere drugs, intiemer is dan een partner. Graai het flesje maar eens uit zijn of haar handen. Leeg het in de gootsteen. Kijk dan wat er gebeurt. Nooit geweten dat je partner 'vreemdging'? Als het erop aankomt, is het de fles, niet de tepel. Een tepel gaat ook niet door de maag. Tenzij je een kannibaal bent, met een tepel fetisj. [lachen] Goed, een vleugje zwarte humor mag. Het zijn de niet leuke dingen, welke op me bord blijven komen. Doe dan alles. Bring it on. Een beetje mens kan het aan, ondanks dat dit geen algemene kennis is. Als er voldoende achter de rug is, maakt het van een partner, de lekkerste seks en liefde geen probleem. Er is geen noodzaak naar, de neiging verzwakt en met een beetje levenservaring snapt iedereen dat gehecht zijn, geen succes is. Kom erachter. Ga drinken, dromen en als iets op je pad komt, zeg dan geen nee. Blijf ja en amen knikken tot je vanzelf ziet, hoe je je bent bedriegen. Geef bijvoorbeeld pas om je lichaam, als het niet anders kan. Angst komt toch terug. Drink zo lang of je lam, tot het bloed gif zat is en angst je overmeestert. Dan kun je geen kant op. Met de rug tegen de muur wil je wel. Alsof je je hoofd onderdompelt in water, tot het verlangen naar lucht evenredig is aan de wil om er vanaf te komen. Waar vanaf? De wil van hetgeen ego dat lucht denkt te moeten halen. Ademen gaat vanzelf, beste lezer. Er is geen verlangen voor nodig. Net als het leven. Dus een partner, de lekkerste seks en ook nog eens liefde?

Het is iedereen helder

dat er een praatjesmaker verschijnt. Dat er een praatjesmaker verschijnt, maakt het troebel. Wat onze 'ik' voorstelt. De voorstelling schijnt zo echt, dat het helderder lijkt, dan waar het zich in voor is stellen. Nog niet bewust van het doek, is de aandacht bij de film erop. Het voelt de letters op een bladzijde, niet de leegte van het vel. Het onderscheidt zich als golf van de oceaan, zichzelf de oceaan achtend. Een mok is te pakken, de holte ervan niet. Zonder niets waar je iets in kan schenken, sluit ergens uit drinken uit. De hele mok pakken is niet te doen. De holte met een hand erin heeft jou, eerder dan andersom. Als de holte niet bij de mok hoort, schenk je er niets in noch uit. Je kan drinken, maar dan komt het niet uit de mok. 'Mag ik een mok met inhoud?' is het dan bijvoorbeeld. Je drinkt dan een inhoud, uit een inhoud. Zeg water uit een holte. Mede dankzij de mok. Gooi je alles onder een noemer, de mok, dan drink je uit een mok. Maar de mok pakken gaat dan niet. De holte is ontastbaar. Alledaags gebruik is zo alledaags niet. Aan tafel is het simpelweg een mok. Papa en mama hebben geen zin in raadsels en spelen de baas. Ze denken mogelijk dat kinderen het toch niet snappen. Laat staan of ze het zelf snappen. Kinderen zullen toch geen ingeving ontvangen, waar ze van versteld staan? Niets is minder waar. Is een appel nat? Is een appel droog? 'Allebei', zegt het kind. Het pakt een droge appel en snijdt het nat open. Kinderen onthouden we, wat we zelf niet willen. Totdat ze groeien en net als hun ouders met een onthouding lopen. Net als wilskracht een manier is, om te krijgen wat je wilt. Met de daarbij behorende angst. Je liet pa en ma hetzelfde doen. Het is niet onmogelijk. Doorbreek de cirkel. Dans waar gedanst kan worden. Schrijf wat je niet laten kan. Zing er op los. Voel. De betekenis van een mok is bekend. Het is geen gegeven. Het is een mening. Ik ben een mening. Ik geef mijn mening. Dit zijn praatjes. Ik verschijn. Het kan helder lijken.  T o c h   l i j k t   o o k   d i t   h e l d e r .   Een              ruimte              ergens              tussen.   De       spatie       in       een       zin.   Wie is het helder?

'Heimwee naar het niet-weten'

vind ik een leuke slagzin (over Sinterklaas) in de volkskrant. Ik heb geen abonnement op de krant. De context is mij dus verlegen. Wat kan jij vertalen van dit artikel en dus slagzin? Ah, vergat dat het niet allemaal zomaar te lezen was. Het artikel was een obituary voor Dieuwertje Blok, maar dat doet er eigenlijk niet toe in dit geval. Vond de beeldspraak rondom Sinterklaas zo leuk, dat het feite zo leuk was toen je (als kind) nog gewoon niet kon weten dat het allemaal niet echt was. Doet me ook een beetje denken aan 'de onttovering van de wereld'. Al weet ik niet waar die uitspraak vandaan kwam. Dat kwam ik volgens mij voor het eerst tegen toen ik een jaar of vijftien was. Dit blijkt van Max Weber (disenchantment). Al is zijn werk niet echt mijn smaak, kan ik zijn pessimisme waarderen. Het doet me denken aan ‘the world is maya’, ofwel alles is illusie. Wat overeenkomt met de Sint. Waar je eerst ontdekt dat je bent gefopt met één figuur is al een illusie. Dat je dit vervolgens door kan trekken naar alles en met in de kern het ego (ik), kan zo bevrijdend klinken dat je veronderstelt dat een beetje volwassene zich dit realiseert. Niets is minder waar. Sinds ik me bezig ging houden met stromingen die illusies blootleggen (bijvoorbeeld jnana yoga, advaita en non dualiteit), door middel van zelfonderzoek, zag ik in dat dit een solitair werkje betreft. En ondanks dat iedereen het zich kan realiseren, blijven we liever gehecht aan tal van wat dus net zo illusie betreft. We lijden liever, we zijn het gewend en drama opgeven? Niet in diens totaliteit. Niet als dit alles beslaat. Zonde zeg ik, want sinds ik vraagtekens ben gaan plaatsen en mijn geloof af zag brokkelen, kon ik (eindelijk) achterover leunen. Ontspannen. Lachen om mezelf als karaktertje in een zelfverzonnen wereld. Ramana Maharaj zei ‘unless you give up the idea that the world is real, your mind will always be after it’. I was just done going after things. As well as that I began seeing through whatever and whoever. Van (nep) Sint tot aan mezelf: geen heimwee, wel een niet weten. Wat ook een onttovering van de wereld is…

Het is allemaal niet nieuw

zeg ik. Nee, het is niet nieuw. Het is de volgorde waar het in staat, wat het origineel maakt. Ga door met lezen. Dan zeg je dit soort dingen misschien niet. Dan leer je wellicht af om ergens in te geloven. Vooral als het boeken zijn met vraagtekens. Toch zijn mensen origineel, vind ik. In hoe ze zich voor het doortrekken uitdrukken, ja. Geen drol is hetzelfde, toch? Nu vergelijk je kunst met kak... iets waardevols met wat weg moet en weinig waarde heeft. Dat vindt jij. Piero Manzoni dacht er anders over. Als jou stront in blik driehonderdduizend waard is, hoor ik van je. Goh, origineel. Zonder anderen na te volgen, denk je? Sinds er mensen op aarde zijn, wordt ontlasting op muren gesmeerd. Wat Manzoni deed was de muur vervangen met een houder. Niet in een kliniek, maar voor een publiek. Om er vervolgens geld voor te vragen. …poep in blik. Je moet er op komen. Het is niet vernieuwend, hoor. Waarom zeg je dit? Na duizenden jaren en honderdzeventien biljoen mensen denk jij dat er nooit iemand... Hoe weet je dat? Precies, hoe weten we dit? Wanneer is iets nieuw of niet? Wie bepaalt originaliteit? Als iemand van mening- Juist. Want niets is zelfbedacht. Vindt wat je wil, maar geen feit is gevonden. Op het vinden van iets als feit na. Tuurlijk wel, in de- rechtszaal maken we gebruik van betrekkelijke feiten. Als je echt wilt weten hoe het zit, zul je zelf hebben te kijken. Zonder na te apen. Doe je het onvervalst? Ben je realistisch? Dan ben je nog origineel ook in het bewijzen van originaliteit. [knipoog]

Kort en krachtig

Volgens mij wil je het kort houden. Bullseye. Je wilt dat we elkaar met rust laten? Zeg maar gerust zo snel mogelijk. Oh, apart. Ja, de meesten zijn niet zo zakelijk. Het is opmerkelijk als je het naast een praatjesmaker zet. We zijn duidelijk, maar ieder op onze eigen manier. Wat voor wie direct wil weten waar het aan toe is, verschilt met wie er een andere kijk op heeft. Het kan de moeite waard zijn om deze methode toe te passen. We kunnen een gesprek allemaal beginnen met 'hoe is het?' en 'alles goed?' Er zijn er weinig wie een tegenovergestelde laten zien. Wie van het gebaande pad stappen. Een idee is bijvoorbeeld, denkende aan paps en mams, om een stel voor te stellen. Wat eerder de vragen stelt van hoe doe ik dit, wie wil ik mijn hof maken en wat trek ik er voor aan, dan waarom? Wat als ik dit niet doe? Wie zegt dit eigenlijk? Waarbij het verschil is dat de eerste vragen je aan een lijntje houden, er vanuit gaande dat het zo is en je er meer van wilt. Versus direct duidelijkheid scheppen in of het eigenlijk wel bestaat. Het is niet voor niets een voorstellen van, geen realisatie. In andere woorden, dank ons voor de leuke tijd, maar we zijn niet voor elkaar gemaakt en hier eerlijk over. Kus op het voorhoofd en het gaat ons goed.

Wie past?

Of de man in de vrouw past, is de vraag. Het lijkt te passen. Waterdicht is het niet. Het passen is weerlegbaar en wat past niet sluitend. Met vragen verlegen is het duo niet in dubio. Het drukt het onzekere weg. Wat geen weg is. Dan is er willen, wilskracht en een vrijende wil. Of het uit vrije wil is, is geen vraag. Geen vrije wil is bewezen. Laat het een mening zijn. Wanneer een man en vrouw kiezen om zich voort te planten, is de beslissing net zo waterdicht als het passen. Wie doet het verantwoord? Wie houdt de natuur in evenwicht? Wie is er echt aan toe? Er kunnen vragen zijn, welke onbeantwoord blijven. Of niet, en dan zijn de gevolgen voor eigen rekening. Een erectie heeft geduld nodig. Een sceptische houding is rood licht. Ondanks het vocht pas je ervoor. Je kan willen wat je wil. Wilskracht maakt het niet toepasselijk. Het 'pashokje' kan pas worden gebruikt, als deze 'passend' is. Wat voor een pashokje leeg betekent en de vrouw niet alleen nat, maar ook gemaakt om te passen. Dat ook de man de vraag stelt, wie gaat voor wie uit de kleren, om wie te maken?

De wereldbevolking

200     =               190.000.000 1800     =            1.000.000.000 1855     =              het condoom 1927     =            2.000.000.000 1960     =     de anticonceptiepil 2022     =            8.000.000.000 Een natuurlijke reactie     =

Labeltje labeltje

zijn andere woorden voor lepeltje lepeltje. Want wie is, wijl het lepelt, als lepel geen label? Als je de vraag al niet leuk vindt, dan ben je niet aan het lepelen, maar wendt je je ook af van wie jou als vraagteken onderlepelt. Ofwel onderzoekt. Je valt voor liefde, of niet. Net zo het omgaan met hoe de lepel van soep tot sla uit een kan lopen. En in dit geval liggen. Wat een compliment verdient voor wie creatief is in relaties. Het is knap, om niet krap naast het geloof in liefde te liggen. Mij niet gezien. Ik knap al bij het idee. Wat ik lees als sprookje, niet als ware woorden. Wat net als deze woorden, niet laat zien hoe de vork in de steel zit. Zo ben ik niet creatief, kan ik creativiteit niet vaststellen en is het compliment een wit leugen. Waarom? Vraag het. Of niet. Wie weet ga ik met wedervragen plagen, lepels gooien of iets anders om van lepeltje lepeltje labeltje labeltje tepeltje tepeltje en repelstrepeltje... I just suck versus how much wood a woodchuck could chuck, if a woodchuck could chuck wood.

De stilte valt

Als er een pijnlijke stilte valt, kan dit overeenkomen met een pijnlijk geluid, na stilte. 'Stel je niet aan', zegt een watje, tegen wie het een watje vindt. Wijl aanstellen gevoel drukt. Het mag er niet zijn. Laat de sensatie er zijn. Laat pijn leed vormen. Overweeg wie dit mag weten. Misschien niemand. Niemand vraagt erom. Met leed omgaan is voor iedereen anders. Gevoel net zo. Aanstellen ook. De pijnlijke stilte stelt voor de een niets voor. Het doet geen pijn. Voor de ander is het geluid niets. Die valt over de stilte, niet er voor.  Als stilte 'valt', doe je oren dan open. Je hoort niets. Hoe weet je dan of stilte valt? Als er stilte valt, houdt een geluid op. Dat is iets anders. Als een geluid 'valt', houdt de stilte dan op met vallen?  Wat apart, zeg. Wie heeft er ooit een stilte waargenomen? Er is altijd iets. Stilte is ook niet alleen wat je niet hoort. Het hart klopt. De tast voelt. Een adem haalt. Verstild is anders. Het is bezig. Doe gevoelens en gedachten erbij en geen stilte valt.