Het olifantenpaadje

Rechtstreeks op een doel afgaan, is geen gek idee. In de Ikea kun je naar alle afdelingen. De routeaanwijzing is helder. Ook is er het olifantenpaadje om zo snel mogelijk uit de drukte te stappen. Of er over na is gedacht, de neus wordt gevolgd of dat het vanzelfsprekend is? Geen idee. Het doet er niet toe. Op zo'n moment is het olifantenpaadje aantrekkelijk. Overal zijn ze, zulke paadjes. Een bocht maken als het niet nodig is? Recht door zee is ook oké. Het is bijvoorbeeld maar gras en wie is er zo gek om er wat van te zeggen? Al zijn ze er wel, de Karens. Ik denk dat ik er eentje ken. Mezelf, namelijk. Het label is naast een stereotype ook een verzameling van gevoelens en gedachten. Iedereen kan ze hebben. Er loopt iemand in je buurt. Keer op keer. Of het terecht is, doet er nog niet toe. Het komt te dichtbij. Er is geen reden toe. Voor de ander wellicht, maar dit is een vraagteken. Net zo het wederzijds niet bewust hoeft te zijn van bepaalde dingen. Zinsbegoochelingen welteverstaan. Met de grote 'ik' illusie voorop. Wat is wijsheid? Niet om de illusie tot leven te wekken. Bij mij is het nog niet de zogenaamde werkelijkheid aan het vormen. De neiging kan er zijn. Huiswerk dus. Het lijkt zo eenvoudig niet, ondanks het simpele ervan. Het paadje van de olifant. In plaats van een gemeenschappelijke ruimte te gebruiken, loopt het door een openbare ruimte om zo snel mogelijk bij een doel te komen. Er is alles op voor dat dingen soepel lopen. De vraag is, wat is soepel en voor wie? De nabijheid van elkaar is voelbaar. Noch plezant. Sure, slik het in zei je vroeger. Of doe ook zulke dingen. Heb schijt aan een ander en laat over je heen lopen. Je gevoel erkennen? Dat doen we massaal, maar het kan anders. We drukken veel weg, dus waarom jij niet? Nu, dit is geen excuus. Je laat over heen je lopen, of niet. Ga door met pleasegedrag, om te voelen wanneer je het zat bent. Wanneer je je kan wurgen voor het slappe vaatdoekje dat je voorstelt. Waar niets mis mee is, overigens. Een idee om te reiken is op een andere manier slap. Waar nu juist een kracht in verscholen zit. Het is een verhaaltje wat je er van kan maken. Niet alleen dit, maar ook de Karen welke in je schiet.  Je laait op. Als je nog niet rookte, is de damp uit de neus er een teken van. Mijn schijnheilige veilige stukje op aarde naderen? Zonder reden en met een mogelijkheid om het anders te doen? Dan is het aan de Karen, of het ook ziet dat er misschien meer aan de hand kan zijn. Of minder, zo je wil. Natuurlijk doet iemand het normaal gesproken niet met opzet. Je kunt van alles bedenken. Dit doe je met de knipoog om het niet te geloven. Het invullen van is geen verdienste. Het is eerder een vloek. Tenzij de angst te groot voelt, stop je met een oordeel over wie dan ook. Jezelf inbegrepen. Wat andersom geen excuus is, om mee weg te komen. Het geweten zal je achtervolgen. Zo heeft iedereen toch nog een soort volgeling. Waarbij de vraag wie volgelingen wil. Echt, is er iemand wie opstaat om volgelingen te vergaren? Fans komen niet voor jou, wees eerlijk. Woede zaait zich. Met jezelf ben je klaar. Dat er geen mogelijkheid is, om wie dan ook het figuurlijke mes op de keel te zetten, is wat het is. Het is illusie. Niet dat een ander dit zo zal zien, dus hé, wie ben ik? Iemand wie het olifantenpaadje trekt. Niet het paadje van wie langs het terrein van een ander loopt. Laat dat paadje er ook zijn. Om iemand ergens over aan te spreken, dient de maat vol te zijn. Er zijn genoeg redenen om het te laten. Iemand storen wie je andersom jou laat storen, nee. Dit is er om vragen. Gezien sommige vragen voor het gros ongewoon zijn, kun je het vergeten. Anderzijds, dat er over het algemeen geen ingang is om ons op tafel te leggen, om ons onder de loep te nemen en tot het bot toe te ondervragen, is het zoveelste verhaaltje dat je kan zien verschijnen. Als het waar is en de norm luidt dat we elkaar helpen, dan is er aan werk geen tekort. Hulp is hierbij niet het mooier maken dan het is. Integendeel. Wie zichzelf kent, zogezegd, neemt gedachten en gevoelens waar, die het nieuws nooit zullen halen. Wie ziekte niet doorleeft, heeft geen ervaring met wat het is. Wegdrukken is voor watjes. Gedachten aanschouwen is een peulenschil. Wat ze ook zijn. Om de koe bij de horens te vatten, voel je angst op afstand en alleen. Probeer je het tijdens een stilte retraite, dan is dat top. Het is echter onwaarschijnlijk om elke week een klooster, ashram of tempel te bezoeken. Haal de benodigdheden ervoor in huis en voilà. Angst heeft ruimte nodig. Gedachten willen gewoon gedacht worden. Stop met zeuren over wat ze voorstellen. Werk het desnoods uit. In een zoals hier zinloos verhaal. Met de nodige gram tweeslacht. Als het niet in zulke woorden lukt, maak er dan een ik, jij en wij verhaal van. Door het weg te kalken voorkom je wellicht een eventueel onnodig conflict. Kies voor dat olifantenpaadje naar binnen. Ga voelen hoe je je voelt. Laat een ander er buiten. Er is niemand die je verantwoordelijk kan houden voor hoe je je voelt. Hoe er op de basisschool ook naar de pestkop wordt gekeken. Alsof dat het aan deze ligt. Sure, probeer het uit om een ander te beschuldigen. De gevolgen zijn voor eigen rekening.  Een rechtstreekse route lijkt misschien om een ander te melden hoe en wat. Wat ook een soort olifantenpaadje is. Er komt dan bij kijken dat je om iets kleins elkaars aandacht vraagt. Ook als een ander het niet uit zal maken, is het wijs om te laten. Het worden gauw praatjes en net als met de relatie, je komt er makkelijk aan. Maar hoe kom je er vanaf? Zoals gezegd is het geen vraag om de medemens met zichzelf te confronteren. Dit heet lastig vallen. Andersom behoef je rust. Wat kan inhouden dat je anderen ook met rust laat. Wat de route naar de ander wijzigt, in dat je bij jezelf te rade gaat. Wacht ermee, heb geduld en houdt de inborst, welke zich realiteit wil achten, tot de illusie welke het ook voor kan stellen. Voor kan stellen, want de realiteit is geen gespreksonderwerp voor tussen neus en lippen door. Het is niet eens aan te raden om dit met wie dan ook te beraden. Als het een betrekkelijke waarheid betreft, leef je dan uit. Wie ziet dat het in het grote plaatje niets oplevert, bedenkt zich. Wat kan betekenen dat als er te weinig te doen is, er ruimte is voor een babbel. Zin in? Want uiteindelijk vallen we niet samen in slaap en doodgaan is sowieso een solitaire bezigheid. Of zal ik zeggen, een uit handen geven van? Het maakt niet uit. Woorden bieden evenveel mogelijkheden als niet. Het is niet gezegd dat aan jezelf werken betekent om dingen voor jezelf te houden. Voor jezelf opkomen kan ook door van jezelf af te bijten. Binnen de grenzen welke voelbaar zijn. Als het verkeer tegenzit is een norse, harde blik geen zonde. Het hoeft niet direct naar wie dan ook. Het hangt ervan af. Een stroom auto's zullen niet opkijken als een fietser chagrijnig tegen de richting ervan in fietst. Kijk ze niet persoonlijk aan, dat is alles. Een idee kan zijn om prikkels te filteren. Je kunt ook opzij kijken. Ken je nek nog rek ook. Bij het olifantenpaadje perikel is het echter te vroeg en mogelijk onnodig om er een stap naar te zetten. Die stap naar buiten, naar de ander, dat is. De stap naar binnen is de afsnijroute weg van nodeloze larie. Het is terecht dat iemand gebruik maakt van een openbare ruimte. Het is valide dat een ander zich er aan stoort, als het te dicht op elkaar voelt. Het is immers iemands leef- versus een algemene ruimte. De een kan ook een ander olifantenpaadje bedenken. Misschien dat het bewust wordt van elkaar. Het kost niets om eromheen te lopen. Andersom is er een idee om elkaar zo min mogelijk de aandacht te trekken. Er is ruimte zat. Ik kan ook pal langs het huis van een ander fietsen. Maar wie ben ik? Niet iemand wie in staat is om energie te verspillen aan dingen die er niet zijn. Deze woorden terzijde. Wie in zichzelf gelooft en denkt dat het echt is, laat ik liever met rust. Deze woorden zijn voor mij de zoveelste lading stront, wat verwerkt kan worden. Het is daarbij alsof dit een toiletrol voorstelt. Dank je voor het lezen aan waar ik me de kont mee veeg. [lachen]

Are humans getting better?

Yes, that is the general tendency. Our health gets better, we live longer, we are more educated, and so on. It's all because of science and technology, though. Justice Långvall Which is not only a general tendency, but a general opinion as well. To explain it through cause and effect can be seen as immature. To say the least. It's an oversimplification of something simple and complex. To satisfy the intellect, sure, give it a reason. Describe it with a word or two. Not that it has been thoroughly researched. Nor from the most honest standpoint. But hey, as in general, a general tendency flows from people in general. Just like movies are the same when you see the generalization in them. Who are writing them? It is recognizable because they are written by people. And most people, generally speaking, feel the same way. Do not miss out on me, too. Who is general as well. I am using the same alphabet as anyone. Our health gets better? Comparison is for high school. When scrutinizing, there should be a natural letting go of such ideas. Just as a lifespan is not something to compare. It is what it is. And a concept at that. An idea. A tool to measure things, is a tool to measure things. Time itself is made up. An illusion. Remember Einstein? People in the year 2000 cannot be living in the year 1000, in order to compare. To talk about life, many aspects may be needed. And yet we zoom in on numbers, duration and voilà. It also seems better to live longer. No one knows, for no one lives longer. There is no comparison. Get it? You do not know what a hundred years of life is, when you only reach eighty. And if you hypothetically live longer, perhaps you get bored, an accident happens or war breaks out. Thus, is it better to live longer, or are we of the opinion that life is good, and we want more of it? As greedy bastards, we are. I would not care to die earlier, or to not have been born at all. But hey, that's me. Facing fears, seemingly. Seeing how happiness is short-lived and not within the grasp of our ego is one thing. Love turns out to be ego as well. Life can be a chore, not resembling paradise. Don't get me wrong. Simplifying things makes it manageable. To not overshoot in pessimistic and ill-tempered nihilism, there is nothing wrong with it, too. I cherish no belief, anyway. It is ok from a different angle. It is plausible to see the sober as the bottom of life. Not obscuring it with positivity. Which in the long run is too dualistic, anyway. Black, white, you and me... as long as it is general, for general people with a general life. Fine. Not for me, then. Though I haven't met anyone described as such. This response has not been taken into account, has it not? As if anyone would listen to me. No offense. Unsurprisingly, since listening is not what we think it is. One's head has ears, one's thoughts do not. Nor are there many, who are looking from as many angles as possible. Especially the 'negative' ones. Which I do not consider negative. But to paint a picture. Drawing parallels between education throughout time is also not realistic. No problem. Just throw it on the pile of crap. Where an abundance of nonsense in books and through word of mouth is overflowing. Which we at first see as real. Take my words, or rather, don't. They mean nothing. Nor are they suddenly true. I may say to hold our horses. Not to go race with them. Or divert the race from out- to inwards. Where one fights a fierce battle with itself. In order to throw in the towel. To dive deep into matter, before saying anything. If there is anything to say at all. Which is clear to me. For what I say, I ultimately could not care less. So, are we humans, and for the story, better? Sure, fiction knows no limits. Which may be apparent by the amount of crap I can come up with in regard to Långvall's response to the question about whether humanity is improving. Is it? Not yet. With all possible improvements, there remains one big fucking problem. I am not swearing. Apart from a grain of salt and a wink, I say it like it is. With emphasis on the story I am telling, not the truth. Of which there is none. What is the big fucking problem? Fucking. Sex. Copulation. Look at the numbers and look around you. Eight billion people today do not make groceries easier. If we are going to compare, let's do it right. In the year 200 there seemed to be 190 million of humankind. As numbers increased, it is going to be less kind. If you catch my drift. In 1800, we were so 'kind' to come up with one billion. A century later, with two. Another hundred years, and it is eight all of a sudden. Despite two major discoveries in science and technology. The condom and birth control pill. No offense to Mr. Långvall, but the science we see getting better is not doing well, then. Improving contraception should increase prevention. Which should make humans better. For whatever that may mean. Words are superficial rather than deep, anyway. One seems to be able to think about it in different ways. A snorkeller may be on the water surface and a diver deep below. Both are still in the water. One thought may be seen as superficial and another profound. Both appear as appearances. Problems. Phenomenal signs of the brain disease called ego.  It may be virtuous to acknowledge yourself to be the problem. Why then multiply? Humans in the year 200 were perhaps better. They sure had fewer ways to prevent birth. Perhaps it is getting worse. If I act high schoolish and do not scrutinize. Looking from angle upon angle, it does not matter. By now, the reader may have noticed the baloney of it. Of Långvall's words and mine. That it is not about what is written. Nor who wrote it. Try to look through it. Through questions and answers. Criticize them, me and yourself. Why not show the space behind it? Like one can feel when letters are s  e  p  e  r  a  t  e  d    a  s    s  u  c  h  . Just as distance between people creates space to breathe. To prevent further mistakes. To control birth. Or when that is impossible, the pill prevents a body. Forgot to take it? Get a condom. Hit the brakes. It takes less effort to resist, than to let someone live a human life. Which is a lot of energy apart from you doing the upbringing, changing diapers, and whatnot. Who warns you of the battles it may face? Who guarantees there will be no suicide? Which is the third leading cause of death among young adults and affects nearly a million people each year. Who wants its offspring to experience the inevitable pain and suffering that comes along with it? Do not cover it with positives. Take time to think about it. I have no belief in the dualistic nature of things. They are not even questions. Pain for me is part of it. It teaches. 'Feel me!', it demands excruciatingly. 'See through my illusion', it whispers. 'At least I feel good' during a stretch, it says. Ending with 'any questions?' Though not everyone will say so. Perhaps your newborn is not going to be as open-minded. It may be the next Hitler. No offense, but also no excuses for egocentric minds, who breed self-centered individuals. Look at me. You want something similar? I don't think so. As I just said, for listening there is no insurance. Heeding a humble humanity is not for the hedonistic. Such words will most likely fall on deaf ears. Nevertheless, think before the fuck. Fuck off, even. It may prevent a problem which will otherwise exist. It may reduce the amount of people who want to get better, as well. Think about it. We are as good as we are. The best we can be. Not perfect, yet perfect in imperfection. Again, for the story and not in the absolute sense. Plus, questions remain. Does an improvement improve? Who on earth wants to be better? Who is who, anyway?