Ademnood




         Eerst het masker op eigen snuit. Zo zonder zuurstof geen kind wie je het geven kan. Wat anders overeenkomt in hoe het massaal met de pet naar zichzelf gooit. Als er maar wordt meegedaan aan, vergetende dat er achter het masker iets wacht. Zich opzij schuivende voor kids, opofferen voor wie mag weten wat en liever een koter in de buurt, dan rust. Wat golflengte als vliegtuig ziet crashen.
Er is voor van alles aandacht, behalve de zuurstof wat nodig is om je in leven te houden. Als ook de tijd om er voor jezelf te zijn. Zich meeslepende in de ondoordachte daad waar zaad voor nodig is, op weg naar het ei van wie? Het kan veel vinden, leven op de wereld denken te zetten en 'moeder' spelen. Al vraagt het lef om hier een vraagteken achter te zetten. Waar slaat het op? Wat bezielt je een kind te moeten hebben? Laat maar. Die golflengte ligt goed en wel op de bodem van de oceaan. Naast het masker wat is vergeten en een lijk.
Kijk, niemand let je het te proberen. Maar als er een getal met negen nullen de aarde vult, hoef je niet ver te zoeken om ergens een les uit te halen. Met voortplanten, iedereen doet het en vooral eigen belang, kom je er niet. Pak een pot verf, want uit jezelf schaam je je niet. Kom maar met een tegenargument. Houdt de ellende in stand. Zwijk niet voor minder. Nee, meer is wat het wil. Meer vlees en bot. Meer om te hebben. Onder het mom van, met excuus paraat en verzonken in illusie. Gezonken op die bodem. Gestonken in het masker wat niet met zuurstof naast het lijk ligt te wachten, maar nog aan de dooie kleeft. Zo gehecht als geslachten, welke ondanks de lelijke kant met betoverende krachten, trachten zich te verliezen in een of ander gevoel. Wat in woorden prima propaganda is, om achter de lul aan te lopen.
Als we werkelijk om iets geven, er voor de aarde willen zijn en wereldbelang serieus nemen, is dit niet wat gebeurt. Waar je twee tellen mee bezig bent verdwijnt in een van de tig andere voorbij zoevende verschijnselen. Om daarna weer een paar tellen... Er is nooit de oplossing voor wat dan ook. Tijdelijke antwoorden zat, maar wie ziet dat een vraag ook geen vraag is?
Maak van die vicieuze cirkel een circuit en stap er uit. Neem rust. Stap er vervolgens niet in. De maatschappij is net zo geestdodend, als dat je er in op kan gaan. Waarvan het laatste de vraag is, waarom? Wie is uit op eindeloze verzadiging? Niet in staat om gevoel boven te gaan? Valt in liefde, zonder er in op te staan?
Mensen fokken mensen als water uit een open gelaten kraan. Dweilen? Laat het staan. Laat het als traan wellen, zo zich erin verzuipt. Een variatie op het masker wat geen zuurstof biedt. In de veronderstelling dat dit zichzelf vormt. Ondanks dat het stormt. [ding dong] 'We ervaren enige turbulentie. Ga alstublieft terug naar uw zitplaatsen en maak uw veiligheidsgordel vast.' Het vliegtuig schudt. De maag draait. Wat vraagt om naar binnen te keren en als gras te waaien. Maar nee, luisteren naar het lichaam is niet voor nu. Het wil zich als boom gedragen. En wat zegt de boom in een hevige ruk?

Omgekeerde wereld





         In de jeugd zijn we er voor het grootste deel niet van afhankelijk, niet eens mee bezig en leven we als vrijgezel. Dan worden we ouder en hoe tegenstrijdig ook, maken we er ons druk om. Worden we afhankelijk van een ander. Op een manier als nooit tevoren. Alsof je opeens aangevuld moet worden, één dient te zijn met en in verhouding tot eerder niet zonder kan. Los van dat hetgeen tussen de benen een ding kan worden. Wat de vraag is of het deugt of om lust gaat.
Activiteiten komen tot stand, want stilzitten en genieten van de rust zit er (nog) niet in. Misschien nooit voor de meesten, zo een senior niet garandeert te zijn uitgedate. Al is het een keer out of date, waar dan geen of te weinig interesse in wordt getoond. Wijl zonder onze houdbaarheidsdatum het verhaal niet rond is. Waarin we op leeftijd overeenkomen met wie we als peuter zien, maar wat we nog volwassen achten ook. Het moet niet gekker worden en het mag eerlijker, als je het mij vraagt. Dat papa en mama helemaal niet zo'n voorbeeld zijn als waar we vanuit gaan. Dat je zelf niet de eerste jaren van je leven thuiskomt met een partner in verhouding tot dit ouderlijk stel. Dat je nog in een eenpersoonsbed slaapt, zonder probleem.
Wat overigens geen norm hoeft te zijn, dat met z'n tweeën in een bed, maar wat er wel van wordt gemaakt. Ondanks dat er voor de uren die je slaapt, het toch niet uitmaakt waar je ligt. Acht uur tegen elkaar aanliggen ook al ben je afwezig versus een paar minuten voor en na om op te staan en in slaap te vallen. Huh? Dat je je nachtrust inlevert voor onrust, snurken, praten en wat al niet? Voor onze kruiswoordpuzzel zijn er oplossingen. Wat het mogelijk spannender maakt. Voor wie er van afhankelijk is, that is. Wat niet hoeft en naar ons als kind een soort Sinterklaas is. Om er later achter te komen dat... 
We pushen onszelf iets te moeten worden en denken we het te zijn, kan je achter je oor krabben om na te gaan of dit klopt. Zeg het kind dan geen voorbeeld aan je te nemen of neem geen kind. Wat ook zoiets is. Het nemen van, alsof het in de supermarkt ligt. Een reproduceren van het product is eerder hoe we met elkaar om gaan dan dat we ons vrij laten. Wat een duur goedje is, vrijheid. Waar wederom naar het kind mag worden gekeken ten opzichte van paps en mams, die hand in hand als een soort ball and chain het gevangenisleven bewandelen. Wat niet alleen wandelt, maar ook wan deelt. Vandaar wandelen. Al valt dit je op of niet. Net als dat een en een ook drie is. Hoewel dit in groep vier niet helder is.
Lineair denken wordt er van jongs af aan ingedreund, zeg maar. Al klappen we als het lateraal doet op toneel. In de veronderstelling dat dit een voorstelling is en het leven niet. Ondanks dat mama zei 'stel je maar voor aan de mensen'. Zelden wordt deze link gelegd. Wat er met paplepel in gaat, komt er als stront uit. Wat een eigen leven kan leiden. Dat we stuk voor stuk vallen voor een stelling, als we het toch over wie zich voorstelt hebben. Wie zich voor kan stellen dat al een voorstelling is, stelt zich niet voor. Om met een tegenstelling te strooien. Ziet een relatie als toneel, is gezellig vrij en vraagt zich af hoe het komt dat afhankelijkheid net zo onzichtbaar is als andere aspecten, welke we verzinnen voor een toch al schijnbaar persoon. Als je geduld hebt om er bij stil te staan. En schijn?