'Het diepe in

met het vlakke en met het vlakke op naar diepte' is geen onderwerp om bij een kind aan te kaarten. Net zo dat het niet werkt als een kind deelneemt aan een gesprek voor volwassenen. Zo ook blijft onze geest te vlak voor diepgang met dat van alledag. Hallo... hoe is het... alles goed? Zoals de kleuter op een speen zuigt, zuigen we op zulke woorden. Zo lang we maar een comfortabel gesprek voeren. Niet om ter zake te komen. Het ontneemt ons ernst. Het maakt ons van suiker. Met wie spreek je een hartig woordje? Wanneer is het klaar met de namaak van het integere? Waarom laat je de norm niet? Los je van zijwieltjes. Ga open en bloot met je bedoeling. Je wilt weten hoe het met iemand gaat? Wees dan bereid om diep te gaan. Of vraag het niet. Bedenk iets origineels. Ga authentiek. Wees spontaan. Of sla het gesprek over en loop door. Loop zo langs de ander alsof je onzichtbaar bent. Met rust laten heet dit. Ruimte geven voor diepgang, zo je wil.

Wat?

Wat zeg ik als niemand de waarheid spreekt? Of anders, wat zeg ik gezien niemand de waarheid spreekt? Het is duidelijk dat ik geen waarheid spreek. Vind ik. Of het echt zo is... niet omdat ik wel de waarheid zal spreken, maar omdat ik ook geen onwaarheid spreek. In dit opzicht is het maar een behendig woordje wat ik werp. Een spel, zogezegd. Een ernstig spel in dat het de vraag blijft wat de waarheid is. Of dat 'wat' de waarheid is. 'Wat' zeg ik namelijk als niemand de waarheid spreekt. En gezien niemand de waarheid spreekt. Iemand de waarheid gezien? Gezien er geen waarheid is, wordt dit lastig. Net als 'wat' te watteren met de leugenachtige watjes, die ik er als watje mee voorzie. Voor 'gezien' net zo. Ach, wat is eigenlijk het meervoud van 'wat'? Net als een wat, watten? Of zal ik nu eindigen met het vraagloze teken in de titel van het boek door Dave Eggers met Wat is de Wat?

Verlaten

Komt het op, de dag na ik dood ben? Zolang er geen erectie uit het graf groeit, is het van korte duur. Wat het in een eeuw dan voor is stellen, is tijdelijk. Het is zo van voorbijgaande aard, dat het in verhouding tot een eeuwigheid, me niet op een idee laat komen voor wie het genoodzaakt is. Essentieel is anders. Dringend en onvermijdelijk is het niet. Wie voelt zich gedwongen? Niemand is het verplicht. Niet dat het me niet op een idee kan laten komen. Al komende als een idee, in een idee. Want eenmaal gekomen, op en in wie kwam het dan klaar? In andere woorden blijft het een idee, waarmee het wordt beschreven. Zowel het opkomen vanuit het graf en klaarkomen als idee. Geloof het maar niet. Het is de werkelijkheid niet. In gezelschap is de kans op zo'n diepgang echter schaars. Vandaar het woord verlaten om te verlaten, wat anders elkaar niet is laten.

In andere woorden

is wie niet tot de kern komt iemand met een interview? Bel me maar. Mooi, wat is je nummer? Kijk maar in de gids onder schietvereniging. Waarom? Om je op te geven als doelwit. In andere woorden? Laat het. Of doe iets aan je gebrek aan interesse. Leer eerst jezelf interviewen, dan laat je het bij een ander. Wat met andere woorden overeenkomt, in dat zelfonderzoek aansluit bij wat je wilt. Wat niet voor niets interview leest. Er zijn vragen om de viewer niet in stand te houden. Wat anders genoeg gebeurd. Waar hetzelfde zich herhaalt. Veel wat en waaroms, maar wie wordt nauwelijks verdiept. Het vergist zich in een antwoord op de vraag, waar geen antwoord voor nodig is. Wat liever een vraagteken blijft. Als het er niet aan voorbij gaat.

Wilzucht

Dat het een kind wil, is tot daar aan toe. Wat niet gaat, is van tevoren vragen of het kind dit ook wil. Vooral als het kind heeft geleefd. Wanneer het een doorgewinterd mens voorstelt, het vreselijke van volle wasdom onder ogen is gekomen en zo met leed worstelt, dat de pijn welke vooraf gaat, in het niet valt. Wie wil een kind? Wie drama wil. Het wordt anders genoemd en bedekt. Voor verbloemen wordt nog geen boete uitgedeeld. Het komt er mee weg. Waarmee? Het idee dat het een kind is willen en eventueel de illusie dat het een kind in handen heeft. Welke leeg zijn, als je goed kijkt. Zo leeg als ze ook zullen zijn in een graf. Wat wellicht tot een inzicht leidt, in hoe futiel de wensen van ons mensen zijn.

Spiritus contra spiritum

betekent letterlijk 'geest tegen geest'. Vrij vertaald verwijst het naar 'een spirituele ervaring om verslaving aan geesten (alcoholisme) tegen te gaan'. Net als ik me dronken kan voeren met spraakwater, of water laat spreken om me te nuchteren, bij hoe dronken ik ben met emotie. Het een of het ander. Ik heb een ander niets te ontnemen, maar ook met zijn tweeën is het 't een, of het ander. Dan stel ik de grens met een vraag als, 'wil je drinken?' Om vervolgens de Anonieme Alcoholisten voor te stellen, te vertrekken, of te wachten tot het overstaande niet vat wat nopens fust, maar de angst eronder kust. Het is spiritus, of spiritum.

Lieverd,

Ik zal je niet gelukkig maken, want niemand maakt gelukkig. Ik stel geen liefde voor, want voor liefde moet je erin geloven. Ik geloof niet, dus ook niet in liefde. Wat ik niet geloof, maar dat is wat dubbel heeft te zijn, anders ben ik het geloven. Wat ik niet geloof en me brengt tot wie ik ben? Deze ga je vaker horen. Er is geen antwoord. Wie is zo gek om überhaupt aan mij te denken als het om een partner gaat? Wat geen vraag zal zijn, maar een zin die ik raarder en raarder uitspreek tot er een einde is gebreid aan wie dan ook. Trap er niet in. Of juist, maar met de hak en zo dat het me als slang...     Met een warme wurggreep,              mij.

De pleaser

was de pleaser. Net als dat was was en was was was. Als het was is, waarom dan 'was'? Wa(t i)s het dan? Al please ik me de was door te wassen. Wat ik in verhouding tot de pleaser please. Maar dan is er toch een pleaser. En was er een pleaser. Dus dan is was, naast dat was was. Dan is de pleaser, naast dat er een pleaser was. Het in taal kronkelen is niet per se plezant. Maar das meegenomen voor de pleaser, wie liever geen pleaser is, maar was. Doch plezant de was aan het pleasen is... of was? Laat taal tot de verleden tijd behoren. Net als de pleaser en de was. Ooit komt de dood en deze spreekt alle talen. Ondanks dat ik er geen woord van versta.

Gebrekkig

Ik ga niet als het gebrek anderen met het gebrek, laten zien waar het gebrek zit. Wat misschien het gebrek is. Het kan ook niet. Het is het gebrek wat in de weg staat om. Om de waarheid kunnen we dansen, maar spreken doet het niemand. Taal beperkt. Wie er anders over denkt, daag ik bij deze uit. Laat maar zien wie je bent. Wie onze 'ik' zo concreet maakt, dat wie gewapend beton stort er jaloers om is, kan ik bij over de grond rollen van hoe iemand iets ontastbaars tastbaar denkt te maken. Je verdient dan een compliment. Zo gekkig gebrekkig je bent om het te proberen.

Geen reet te doen

Al veronderstelt er een welke je blijft vegen, dat er genoeg is om te doen. Het zegt immers dat je aan poepen, eten, plassen en slapen doet. Waarbij je naar de markt gaat, of iets regelt. Ook is enige lichaamsbeweging je dan niet verlegen. Naast ander onderhoud. Zoals het doorvoelen van emoties en het aanschouwen van gedachten. Als dit al gebeurt. Ik was zoals de meesten nogal naar buiten gericht. Wanneer daar dan geen reet te doen is, is naar binnen keren geen garantie. Je reet vegen ook niet. Het moet toch gebeuren, niet?

De aandoening van een arts

Wees eerlijk. De diagnoses welke u stelt, zijn niet waar. Nou... Het zijn geen feiten. [mh mh] Het is uw mening. Ja, ok. Niet ziek In every way     the ego is the greatest disease that can happen to man. If you succeed, your ego becomes big – that is a danger, because then you will have to remove a big rock which is blocking the path. Or if the ego is small – you have not been successful, you have proved to be a failure – then your ego will become a wound. Then it hurts, then it creates an inferiority complex. Then too it creates a problem: you are always afraid to enter into anything, even in meditation, because you know you are a failure, you are going to fail. That has become your mind because everywhere you have failed. And meditation is such a great thing, you cannot succeed.                                                        Osho is niemand. De ene aandoening noemt zich arts en maskeert zo, de andere ben ik met masker zus. Een pleister op de wond is om woorden niet werkelijk waar te nemen, want dit kan niet, maar betrekkelijk gade te slaan. In te zien wie illusie is. Dingen te doorzien. Tot dit gebeurt, doe je alsof je het voelt. Lukt het niet? Hou je dan bezig met een andere kijk en een vraagteken. Hier, pak aan.

Niet te volgen

Dat ik niet te volgen ben, komt uit. Volgelingen zijn me vreemd. Wat moet ik ermee? Als ik op een spoor ga zitten, is spoorloos verdwijnen een idee. Of dat er geen spoor nodig is. Dus ook geen zitten erop, noch het verdwijnen zonder. Een hete kookplaat kan ik een keer raken, om er vervolgens van af te blijven. Wie me niet vat, blijf ik vanaf. Dan verdwijn ik wel. Tenzij degene al verdwenen is, wie niet is vatten. Behalve als het vatten onvatbaar maakt, de vaat vat en vat je het nog?

Het rare reële

met ziekte, is dat er geen grip op de realiteit kan zijn. Wie dit zegt, heeft geen grip op de waarheid. Wat in het midden lijkt te liggen, maar als lijk... want welk punt het ook achter welk middel is zetten, maakt van wie dan ook geen middelpunt. Wat geen echt middel is, noch dat er een pun- naja, laat deze woorden een idee zijn, voor wie nimmer tot de kern zal komen. In de zorg kan dit een dokter zijn. Bij de dokter kun je het vergeten. Wat? Grip op de realiteit. Wie? Dit zegt.

Wat een vaart

Als het aan jou is, was de winkel gister al dicht. Mocht het aan jou zijn om te sluiten. Als het aan mij is om te openen, blijft de winkel dicht. En andersom. Het wisselt. Tempo? Is eigen. Laat het los elkaar te volgen. Vrij, om je er van te bevrijden. Gun ruimte ruimte. Vergeet deze woorden. Het zijn de jouwe niet. Noch die van mij. Net zo ieders hart een ander ritme tart. Wat over iemand kan heersen, versus wie het denkt te bezitten. Wie voert het tempo? Ga ervoor zitten.

We zijn ons voorbereiden

op vakantie en een weekendje weg. Maar die lange reis, wat doen we ermee? Welke geen einde kent. Voor eeuwig is. Hm, veel agendapunten, maar realistisch naar de kalender kijken, is er niet bij. Zonde. Een idee is om hier en daar aan de dood te denken. Het helpt ons van verlangens af. Welke je anders uit het hier-en-nu halen. Wat toch is waar vakantie in plaats gaat vinden. Hoe je ook plant. Alles went. Ook een reëlere blik op de langste trip ooit.

Er was eens...

Als we anders met elkaar omgaan wordt het leven misschien een sprookje. Dus nee, ik wil niet dat we veranderen omwille mij. Laat het vanzelf gaan. Mochten er fouten worden gemaakt en we bepaalde dingen niet kunnen voorkomen, dan is het zo. Ik maak er toch een potje van. Om in het potje een sprookje te brouwen, waarin alles wat ik net zei een sprookje wordt. Een win-winsituatie met een open einde. Want wie gelooft een woord van wat ik zeg?

Beslach om jezelf

Je kan het eigenlijk niet weten. Doen alsof verlegen en voor het echt aan zien wie geen twijfel trekt, weet het wel. Die weet wat het heeft en wie het is. Met een huis in de ene en een kind in de andere zak, loopt het hand in hand geboeid. De ring is als enkelband, net als het kind, meer in beslag aan het nemen, dan dat er beslag van wordt gemaakt. Voor de taart genaamd noem me niet zo en weet je het zeker? Wat je hebt en wie je bent?

Geloof

is als een placebo. Je kan spuiten wat je wil, maar je hebt telkens te geloven. Er is nooit een Obelix wie in de pot duikt, om nimmer te herhalen wat het ook alweer geloofde. Naast dat het placebo is, niet echt. Vandaar geloof je (het). Naast dat het verschil met een werkzame stof niet zeker is. Voor in wie het diepgeworteld zit, kan geloof echt lijken. Zet er een vreemde naast en het hoeft de illusie niet zo te zien, als wie erin gelooft.

Wie heeft de lul

in handen? Als staaf dynamiet. Op zoek naar een lont. Welke lokt te ontsteken. Tot het nat is, ontstoken. Waar weinig over wordt gesproken. Gezien het niet van wie vecht is, is het ondergedoken. Gaat er geen bom af. Is een melding loos. Implodeert er misschien iets. Is een lont niet nodig. Noch wat nat is. Gaat ook niet. Om te fikken dient het droog te zijn. Figuurlijk dan. Voor wie woord wetterlijk weemt.

Zo sjaal

We zijn sociale, interactieve wezens. Wie het opgeven, indien er wordt gezien wat er bruikbaar aan is. Een fractie nut. Wat in verhouding tot wie massaal moeit, minder oplevert dan. Wat we qua tijd eraan besteden is geen kattenpis. Nog maar te zwijgen over het voorstellen van. De ganse dag in de weer een wie te zijn. Wat verdwaalt in waarom, wanneer het waar waar acht. Hoe? Nou, door zo sjaal te zijn.

Een man?

Ik ben geen man. Moet je in je broek kijken. Dan ben ik meer een man uit me nek aan het lullen dan dat er een- pik je dit? Ach, het is maar een broekie waar we het over hebben. Met weliswaar geen man er in, maar wees eerlijk.  Het staat nergens. Ergens heeft ie gelijk. Dan heeft iedereen gelijk.  Het zijn meningen. Waar je vrij in bent.

Een pluk

Opgedoft, Storend haar, Prinszessenhaar

is genoeg om zich te schamen, van haar. Niet van haar als in zij, zo het in zij niet is groeien. Noch dat zij zich tussen benen bevindt. De zij zit zijwaarts. Zij aan de andere kant, is zich schamen om haar. Hij haar schamen. Maar gezien dit kruiswoordpuzzelachtig wordt en het zich nooit om haar was schamen, waarom schaamhaar?

Een rare vraag

kan zijn, waar zie je me voor aan? Wat voor wie zal zijn. Waarom dan waar je me voor aan ziet? Waarbij het als antwoord kan geven, hier, daar, Timboektoe, het plein. Of geen, zo geen wie waar is. Het is dat een vraagteken al raar is, anders kijk je van menig vraag op. Zoals wat de naam is, hoe je heet en wie...

Wat is een goeroe?

vroeg het kind. Waarbij moeder zei dat als het iemand is met een baard, je er gewoon aan mag trekken. Wijl je de vragen stelt, hoe verdrijft u de duisternis? Waar is uw toverstok? En vooral, wie bent u? Herhaaldelijk. Wie je tegenhoudt, valt door de mand. Een juiste wordt er niet gek van, die was het al.

Het stelt niets voor

wat je nu leest. Noch dat de schrijver schrijver is. Wie moe is van schrijven. Wat zoals een drol een bepaalde route volgt. Dat uitpoept wat je hier leest. Schijt kun je ook niet eeuwig bewaren. Het moet er uit. Als schijt, zo woorden. Gelukkig stelt het niets voor.

Kaboem!

Als je op leeftijd nog steeds in het kleine verschijnsel van een ik gelooft, wat je groter maakt door het op te blazen, blaas het dan op. Regel kruid en stouw het met lont en al ergens in. Het is figuurlijk wat ik zeg. Wie er wat in ziet, mag mij er ook in stoppen.

Zeg het gedag

als je er mee te maken krijgt. Niet de angst, maar de psychiater wie als chirurg bang is voor bloed. Tenzij het geen neppert is. Dan spreekt het boekdelen.            Facing fear The element of fear is a natural piece of the mosaic of change. Fear in some form usually accompanies a spiritual emergency, whether it is a mild sense of concern in anticipation of daily events or an enormous free-floating terror that does not seem to be attached to any familiar aspects of one's life.                                       Christina and Stanislav Grof                     The stormy search for the self, page 49  Dan is direct contact niet nodig. Voor het doorvoelen van, is geen dokter die het beter kan, dan jezelf.

'Vertel Sinterklaas

maar wat je wilt hebben,' zei de Sint het kind. … 'Dan kijkt Piet in de zak', zei het achter de baard van een yak. … 'Waarom zeg je niets?', vroeg het in kleren verkleed. 'Als me je vraagt de Sint te vertellen wat ik wil, wie bent u dan?' …

Ik moet om je lachen

Ik zal wachten tot ook jij lacht. Zoals ik ook om mijzelf moet lachen. Het is geen grap, maar het kan zo lijken. Wat? Wist ik het, dan is er geen lachen. Gans geen grap. Dus lachen heeft geen waarom nodig. Noch wie. Wie lacht er dan?

Je hebt anderen nodig

om op te rotten, afstand van te houden en over een afwezigheid te spreken, waar baat bij is. Wat je kan geloven. Net als liefde, afhankelijkheid en interperso- een lang woord om voor op te rotten, afstand te houden en afwezig te zijn.