Dat ik dit boek aan het lezen ben gaan me de ogen nog verder open. Natuurlijk besefte ik al langer dat ik mystieke ervaringen meemaakte in psychose. Dat die ervaringen wijzen op meer dan ziekte. Nu ik dit lees, herken ik vrijwel alles. Het therapeutische proces dat ik doorliep was dus ook een mystiek proces. Of... misschien is ieder echt therapeutisch proces wel in essentie spiritueel. Misschien gaat het wel over hetzelfde. Misschien leidt ieder echt helingsproces naar die eenwording met God. Naar het kennen van de oceaan waarin je zwemt. Wow. Als je één met God wilt worden, de oceaan wilt realiseren of naar dat wat buiten de wereld staat verlangt, dien je dit en alles waar je van overtuigd bent op de schop te nemen. Verdiep je je in het mystieke, in thema’s als de donkere nacht van de ziel, spiritual emergency, 't transpersoonlijke, Jnana, Zen, et cetera, dan merk je dat zelfonderzoek ten grondslag ligt. Zo is egodood onherroepelijk voor verlichting. Denk aan Jezus Christus, Gautama Buddha en Mohammed. Maar ook Nisargadatta Maharaj, Ramana Maharshi en Osho, als ook Wolter Keers, Alexander Smit en Hans Laurentius. Naast Eckhart Tolle, Jeff Foster en Adyashanti. De lijst is eindeloos. Dit kan een handreiking bieden, om niet te blijven hangen in wereldse spiritualiteit ('t Hogere, éénwording en/of pure energie). Zo door spiritueel materialisme heen te snijden. Zie gelijknamig boek van Chögyam Trungpa Rinpoche. Het is niet fout om iets aan te nemen. Het lijkt steun, aanmoediging en inspiratie. Al is het tijdelijk, geen eindstation. Het is ook slechts hersengymnastiek. In plaats van het beperkte plaatje van psychiatrie, wat de massa vindt en popie jopie literatuur, is een ruimer denkraam pre. Het is niet voor niets dat grote namen dit al jaren binnen de pseudowetenschap delen. Zoals Stanislav Grof, Carl Jung en Lee Sanella. Naast vele anderen. Op zoiets kan de Geestelijke Gezondheidszorg, en welk andere zorgverlener dan ook, vooruitgaan. Al is het te mooi om waar te zijn. Als de ogen maar een beetje open gaan (om anders te denken) kijk je al op. Laat staan dat het wordt begrepen en helemaal wordt ingezien. De kant van zelfonderzoek wil je op als het gaat om éénwording, vereniging (Yoga) en (zelf)realisatie. Vandaar de directe aanpak. Blijf niet eindeloos geloven wat je hoort, leest en verzint. ASAP, get rid of it. Het is nergens voor nodig, een verspilling aan energie en als je een egodood woorden geeft, is introspectie juist voorbereiding op de éénwording met God, de oceaan, et cetera. De helpende hand zit 'm in het onderzoeken hiervan, van (die en deze) woorden. Beweren niet dat je één kan worden met God. Maak er veldwerk van. Steiner zei het: niet aannemen wat ik zeg; zelf onderzoeken. Een aanrader is om te focussen op de hamvraag, welke al eeuwen van de daken wordt geschreeuwd door de juiste leraren; wie ben ik? 'Dus wie God vindt, of de ziel, is op de goede weg. Maar: take one step beyond...', aldus Hans Laurentius.
[lachen] & grappig dat dit een wereld suggereert die wordt verdeeld in man en vrouw, ik en jij; afgescheidenheid. Geloof ik niet in. Mocht het baten, dan kunnen Anandamayi Ma, Pema Chödrön en Catherine Lucas net zo inspirerend zijn. En aangezien identificatie met het lichaam er geen blijkt te zijn die waar is, jijzelf ;-)
Ging de vorige keer ook al snel over het invullen voor een ander. Waarom? Vraag, oordeel niet is de raad. Bijvoorbeeld, kun je een vrouw noemen? Niet 'grappig trouwens dat je niet één vrouw noemt' en 'ik laat je slechts iets zien over jezelf'. Zo lang er nog een zelf is, kent men de oceaan niet waarin men denkt te zwemmen. Voor mij is er geen zelf; dit was zogenaamd een denkbeeld aangeleerd voor het illusionaire persoon wie ik dacht te zijn.
Sorry. Waar je ook naar probeert te wijzen, het is eerder lachwekkend... en dit is mij te vaag, kun je wat duidelijker zijn? Als jij je niet met het lichaam identificeert zou ik me overigens niet bezig houden met wie wat wel en niet verwijst naar welk gender dan ook... maar goed, kan jij je voorstellen dat we beide geen waarheid spreken?
Je bent hartstikke creatief, maar in het onderscheiden van dingen vraag ik me af, waar zit je met je hoofd? Sterker nog, niet dat er geen zelf meer is. Het was er nooit in de eerste plaats. Maar stel dat er geen zelf meer is, dan is het mij kleingeestig om hier wel of geen lange teksten aan te koppelen. In principe heb ik niets te zeggen, maar ik kan net als iedereen behoorlijk uit mijn nek kletsen. Hetzelfde als wel of niet in het hoofd zitten. ...kan jij dit van jezelf ook zien?
Waar zat je op te wachten? ...Triggerde? Sorry? Wil je alstublieft duidelijk zijn?
Is het een ja, mijn woorden zijn net zo gebakken lucht of, 'ja, daar zat ik op te wachten!' ? Dit antwoord kan namelijk op meerdere manieren worden gelezen. Overigens hoef je nergens sorry voor te zeggen. Niets is persoonlijk. Wel denk ik dat er soms te snel een conclusie wordt getrokken uit iets waar men geen weet van heeft. Ach, een oordelend karakter is al niet fijn om te dragen, noch dat je er iets aan kan doen, toch? Het is vermakelijk, dat wel. Dank je. [lachen]
Wat wil je nou zeggen? Wil je duidelijk zijn, s'il vous plaît. Als je door zou hebben dat er geen ego is, komt dat niet terug in je verhaal, of wel dan?
Naar wie schrijf je dit eigenlijk? Blijf je vooral inspannen, 'verbind' 'je' met een hart... als je even oplet is juist de afwezigheid van ons hetgeen dat het lichaam maakt zichzelf te reguleren. Tantra begint bij het lichaam, maar je van ego ontdoen is onvermijdelijk voor het hoogst haalbare dat bij Tantra, net als andere stromingen, lokaas is. Opgedoekt met doener. Ontspan. Het hart klopt vanzelf en emoties; laat ze zijn, that's all.
Hoe belangrijk is de vraag eigenlijk waarom die niet in het eerste rijtje staan? Wat heeft dit te maken met dat iemand wel of niet op zichzelf reflecteert, en, nogmaals, wil je helder zijn met wat je bedoelt? Verstandig van je, al vind ik het nutteloze informatie. Wat voegt het toe aan dit gesprek? Dit medium kan je wegleggen en oppakken naar gelieve; er is geen norm nodig om aan te geven dat de dag eindigt; voor correspondentie eindigen er geen dagen. Ik kan me een ego verzinnen die wel of niet, sus of zo respondeert, maar dat maakt het nog niet waar. Halve waarheid is telkens eindigen met een verklaring. Prima. Aanname. Nu onderzoeken. Wie is 'ik', wat ego? Anders blijf je in kringetjes draaien. Zelfonderzoek vraagt ook om zelfonderzoek te onderzoeken. Het ego is concept, idee, verbeelding. Het heeft geen zin om (mij) te gaan verkopen dat alles wat wordt geschreven voortkomt uit ego. Net als Plato al zei dat de ziel een werkhypothese is. Het lijkt te helpen om tijdelijk zulke kennis te gebruiken, maar niet om in te blijven hangen. Zodoende dat ik liever van het vraagteken ben. Al slaan vragen ook nergens op, maar dat terzijde. Als voorbeeld, hoezo is het 't ego dat respondeert? Wijl ook kan worden gevraagd, kan je je voorstellen dat het 't ego kan zijn dat respondeert? Klein verschil, maar het laatste vraagt naar verbeelding, het eerste naar schijnwerkelijkheid. Nogmaals, goed om te lezen dat er ogen open gaan voor het mystieke. Blijf vooral in de denkbeeldige oceaan zwemmen om zogenaamd één te worden met 'God'. Mij niet gezien, voor wie is ziener, wie het zien? |
