   Voor je het weet ontvangt het wie tegen is, als vriendin waar het voor wijdt, wijl deze liefde als pruik afzet, om te lachen hoe het haar opzet. Met opzet dubbelzinnig? De een drinkt tot het dubbel ziet, de ander ziet dubbel, zo het zint. Voor het eenduidige waar men zich in verliest, is het dubieuze uitlaatklep. Verlep geen liefde tot het seks, en wat dan ook, gebruikt om 'goed' te maken. Want dat is het nooit voor wie in liefde gelooft. Die kan na tachtig jaar immer een wezen wanen, die ideaal moet zijn. Verliefd. Lekker met z'n tweeën in één bed. Niks geen nachtrust. Rekening houden met elkaar. Aanpassen. Dan maar ieder een deken. Wanneer ga je slapen? In ieder geval niet met jou, zo je slaapt er in wezen geen wezen is weest, wanneer je wakker wordt en vraagt wie er sliep. Noch dat je niet stopt met dromen overdag. Dan is het slaapwandelen geblazen. Van alles wat je jezelf wijs maakt. Ik moet bepaald werk hebben, een partner, kinderen, carrière, vriendschap, zelfbeeld, zekerheid, meedoen met, gelukkig zijn we niet allemaal knettergek. Hoe wil je deze fractie aan verlangens in een betrekkelijke eeuw voor elkaar krijgen? O ja, door te verdoezelen dat het geen pit hei. Geen ballen. Misschien kan je beginnen om jezelf keihard aan te pakken. Liefde en lief doen verschilt. Met de vuist op tafel. Werk maken van jezelf. Begin maar met wie je bent, alvorens je je stort in ontelbare verlangens, waar nog nooit iemand genoeg van heeft gehad. Zodra je ziet er geen ziel zijt, houdt het op. Kan je achterover leunen. Uit de tredmolen.  Rust. Je niet druk maken, waar de wereld om je heen zo over strest. Rest in peace, vóór de dood. [Klets] je geloof kapot. Rest de kwestie, wie lest dorst der drang in draaikolk der vragen? Drinkt woorden van Osho tot Keers tot het hardleers, dronken aan emotie, door commotie kijkt? Zeikt zich af, zo geen mens met moed 't voor je doet. Kwets tot geen kwal te vinden is. Maak van jezelf een soort naakt strand, waar het nog geen korrel is van 't - zand erover. Ja, ik moet iets om waterval te wijken, die het midden in de nacht van droom voorziet. Wil Klaas Vaak nooit meer strooien want of het nou geweldig is of klooien, ik lig liever als dooien om 't hachie een nachie zachie te laten slapie. Maar verwachie doe ik nie. Lach nie! 't Leven is zo zach als har, nie? |